Home / Verhalen

Verhalen

Vertel hoe jij met het leerrecht in aanmerking bent gekomen.

In aanloop naar donderdag 16 maart willen we zoveel mogelijk inspirerende, motiverende en persoonlijke verhalen delen die te maken hebben met het recht op onderwijs. Als ouder, docent of leerplichtambtenaar sta je dicht bij leerlingen en weet je wat er gebeurt in hun leven. Als leerling zelf weet je dat natuurlijk als beste. Al jullie verhalen zijn daarom welkom. Wij hebben jullie verhalen nodig om anderen te inspireren en het leerrecht te vieren. Het hoeven niet altijd succesverhalen te zijn. In de praktijk blijkt het niet altijd makkelijk te zijn om naar school te gaan of kinderen te stimuleren en te helpen om te gaan. Ook van die situaties kunnen we leren. Deel jij ook jouw verhaal?

Verhaal aanmelden


“Ieder kind heeft recht op onderwijs en nieuwkomers juist!”

“Sinds ongeveer een jaar zijn wij in de gemeente Utrecht intensiever bezig met de nieuwkomers aanpak. Deze aanpak houdt in dat elke nieuwkomer zo spoedig mogelijk in beeld komt bij de gemeente en overige noodzakelijke partijen. Dit heeft onder andere als doel kinderen zo snel mogelijk onderwijs te kunnen geven.  Alle kinderen hebben recht op onderwijs, maar juist  voor  nieuwkomers is onderwijs erg belangrijk en noodzakelijk.

De administratie en registratie van de gezinnen en kinderen die in Utrecht aankomen en vertrekken gaat helaas niet altijd even soepel. Dit heeft te maken met de hectiek die er speelt en simpelweg omdat de systemen niet zijn ingericht op vluchtelingen zonder status. In Utrecht hebben we daarom besloten deze doelgroep wat meer “hands-on” in beeld te brengen. Dit betekent dat we op alle locaties van onze schakelklassen aanwezig zijn. Ook gaan we naar de AZC’s om daar handmatig alle kinderen in beeld te krijgen om ervoor te zorgen dat we écht niemand missen. Hierom zijn we ook regelmatig in gesprek met de partijen die belangrijk voor ons zijn zoals COA en Nidos. In ons werk komen we natuurlijk ook nieuwkomers tegen die niet elke dag naar school gaan nadat ze zijn aangemeld.

Zo ontving ik eind vorig jaar een verzuimmelding van een van de locaties van onze school voor nieuwkomers, het Ithaka. Het betrof een meisje van 15 jaar, Dima. Ze kwam uit Syrië en woonde samen met haar vader in het AZC. Haar school maakte zich zorgen, omdat het meisje vaak afwezig was. Samen met een tolk ben ik naar het AZC gegaan om te kijken wat er speelde. Tijdens het gesprek hebben we gevraagd waarom het niet lukte om naar school te gaan, maar we hebben vooral geprobeerd te achterhalen wat ze nodig had om juist wél naar school te gaan. Het meisje kwam erg stil en verlegen over. Uiteindelijk kregen we een antwoord dat we niet hadden verwacht. Ze keek me met grote ogen aan. “Het enige dat ik nodig heb om naar school te gaan is een fiets!” zei ze.

Natuurlijk, een fiets! Voor ons Nederlanders is het zo vanzelfsprekend om te kunnen fietsen en überhaupt een fiets te bezitten, maar voor iemand die daar niet mee is opgegroeid kan dat zelfs reden zijn tot schoolverzuim. Als inwoner van Utrecht vind ik het soms al een uitdaging om door de binnenstad te fietsen, dus ik kan me voostellen dat het voor een meisje dat nog nooit gefietst heeft nog lastiger is!
Na het gesprek hebben we met het AZC gekeken hoe we Dima konden helpen. Al snel werd ze  aangemeld voor de fietslessen die vrijwilligers in het AZC gaven. Een maand later ontving ik een mailtje van haar mentor waarin stond dat Dima iedere dag vol zelfvertrouwen kwam aanfietsen, samen met haar nieuwe vriendinnetjes die ze tijdens de fietsles heeft leren kennen!

Ik wilde dit verhaal graag met jullie delen omdat ik merk dat je als leerplichtambtenaar continu werkt vanuit de gedachte dat ieder kind een uniek pad bewandelt. Dit kunnen soms korte, maar soms ook  lange trajecten zijn waarbij je blijvend aan het ontdekken bent wat werkt voor de jongeren. En soms komt het voor dat deze stapjes, zoals fietsen, voor sommigen van onze kinderen niet zo vanzelfsprekend zijn. Het is daarom belangrijk dat we met een open blik en oprechte interesse kijken naar wat iedere jongere nodig heeft om naar school te komen. Dat is wat wij met de ketenpartners doen. En elke keer als we samen een geschikte oplossing vinden denk ik : “We hebben weer een beetje geïnvesteerd in onze toekomst!”

De naam van de leerling is om privacy redenen vervangen door een fictieve naam.

Annemieke ten Heggeler – Leerplichtambtenaar / RMC-trajectbegeleider gemeente Utrecht


Een duwtje in de juiste richting

“Vier jaar geleden was ik mentor van Michael. Het was een slimme en gedreven jongen van 14, maar het probleem was dat hij met de verkeerde jongens om ging. Daarbij kwam dat hij thuis niet veel sturing kreeg. Zijn vader was niet in beeld en zijn moeder had weinig grip op hem.

Michael melde zich vaak ziek. Vond dat hij zelf mocht bepalen of hij naar school kwam of niet. “Hoeveel van die 80 uur was je echt ziek?” vroeg ik hem een keer. Het deed hem niet veel. Omdat hij vaak afwezig was ging ik samen met een leerplichtambtenaar kijken wat we konden doen om hem weer op school te krijgen. Hij moest ook beseffen welke invloed zijn vrienden hadden en of hij dit wel wilde toestaan. Dit heeft ons veel tijd gekost. Vooral omdat zijn moeder hem een lange tijd de hand boven het hoofd hield. Wij legden haar uit dat we niet alleen haar zoon wilden helpen, maar ook haar aangezien zij veel stress ervaarde door de situatie. Na een half jaar besefte ze dat het zo niet langer kon doorgaan. Toen ging ze pas echt met ons in gesprek.

De leerplichtambtenaar en ik spraken vaak met Michael. We legden hem uit dat zijn moeder een boete kon krijgen als hij bleef spijbelen. Hoewel Michael neerkeek op zijn moeder vanwege haar schoonmaakwerk, werd het duidelijk dat hij het haar niet gunde om haar geld kwijt te moeten raken aan boetes.

Michael vond het vervelend dat hij naar school moest, maar we zagen langzaamaan dat hij steeds vaker aanwezig was. Hij ging stapje voor stapje vooruit. En wij stimuleerden hem bij iedere stap. Hij haalde zijn vakken en uiteindelijk ging het zo goed dat hij zelfs zijn diploma behaalde.

Michael is nu 18 jaar. Hij werkt in het restaurant van een hotel waar ik soms kom. Zijn droom is om kok te worden.  Als hij me ziet knikt hij beleefd. Ondanks de wrijvingen en discussies die wij vroeger op school hadden, kan hij met trots op deze tijd terug kijken. Hij weet dat hij toentertijd een duwtje in de rug nodig had. Dat duwtje helpt hem om zijn droom nu nog sneller te verwezenlijken.”

De naam van de leerling is om privacy redenen vervangen door een fictieve naam.

Door Monika van Voskuilen – Docente/mentor/MatriXcoach


Mooi resultaat door intensieve begeleiding

“Een van mijn leerlingen die ik nooit zal vergeten is Peter (15 jaar). Hij kwam bij ons in het derde jaar op VMBO basisberoepsgerichte leerweg in de zorgklas. In deze klas zitten leerlingen die extra zorg nodig hebben. Peter had ADD en had geen interesse in leren. Thuis had hij het ook moeilijk. Zijn ouders waren gescheiden en het ergste was dat zijn vader hem persoonlijk heeft afgewezen. “Ik wil niet meer voor jou zorgen,” had hij tegen zijn zoon gezegd. Ik denk dat daardoor veel kapot gemaakt is bij Peter.

Voordat Peter bij mij in de klas kwam had hij al hulp gehad van zeven verschillende instanties. Hij  was helemaal klaar met de hulpverlening, maar het ging niet goed. Aan mij de taak om hem klaar te stomen voor het examen. Mocht zijn gedrag buitensporig worden, zou hij van school gestuurd worden en geen diploma halen, dit zou een tweede faalervaring kunnen worden. Dit wilde ik graag voorkomen.

Helaas begon hij toch veel te spijbelen. Daarover had ik contact met zijn moeder. “Ik maak hem in de ochtend wakker zodat hij naar school gaat, maar hij blijft gewoon liggen. Hij luistert niet naar mij,” had ze wanhopig verteld.

Het werd van kwaad naar erger. Ik confronteerde Peter hiermee en ik noteerde het in Magister, ons registratiesysteem. Maar ik zei ook tegen hem dat hij geen straf van me kreeg, want daarmee hielp ik hem niet. Ik geloofde dat het probleem dieper lag. Als zijn eigen vader hem niet wilde en hem afwees, dan was dit gedrag te verklaren maar niet acceptabel.

Helaas werd de situatie nog erger. Hij spijbelde veel en gebruikte steeds vaker verdovende middelen. Uiteindelijk moest hij zelfs enkele keren voor de rechter verschijnen. Ik ging samen met Peter en moeder mee naar de rechtbank, ook om aan Peter te laten zien dat ik hem niet zou laten vallen of afwijzen. Tot mijn verbazing, en tot zijn verbazing was Peters vader er ook bij de laatste keer dat hij moest voorkomen. De rechter heeft Peter opgedragen verbetering te laten zien omdat hij anders een taakstraf zou krijgen. In deze periode daarna heb ik Peter intensief begeleid. Het ging steeds beter met hem en hij haalde uiteindelijk zelfs zijn diploma. Hij had niet verwacht dat hij zijn diploma zou halen en nu dat was gelukt, kreeg hij meer vertrouwen in zichzelf. Die stijgende lijn zet hij nu nog voort.

Inmiddels loopt hij stage bij een familiebedrijf. Een garage dat al door drie generaties is doorgegeven van vader op zoon. Hij ziet daar dat het ook anders kan in een familie. Ik hoop dat hij beseft dat alles wat er is gebeurd niet zijn schuld is en dat er nu vele deuren voor hem openstaan. Dat hij zelf invloed heeft op zijn toekomst.”

De naam van de leerling is vanwege privacy redenen vervangen door een fictieve naam.

Ronald Zwarts -Docent


Samen op zoek naar hulp

“Mensen hebben vaak het beeld dat een leerplichtambtenaar leerlingen snel doorverwijst naar bureau HALT of straf wil geven. Ik heb een ander beeld: leerplichtambtenaren willen juist meedenken met ouders en leerlingen.

Zo ook met een van onze leerlingen, Tim (16 jaar). Het was moeilijk voor hem om naar school te komen. Hij had lichamelijke klachten zoals hoofdpijn en kon zich niet concentreren. Voor zijn klachten was hij vaak naar het ziekenhuis geweest, maar de artsen konden niet achterhalen wat er aan de hand was. Door dit alles kwam hij nauwelijks naar school. Toen het op een gegeven moment lichamelijk beter ging met hem, kwamen we erachter dat hij mentale problemen had. Hij was erg onzeker en bang om naar school te komen. Ondanks dat hij wel gemotiveerd was, was hij niet in staat om iets te doen.

Het zorgteam van onze school heeft haar best gedaan om te achterhalen hoe we hem konden helpen. Helaas werd ons al snel duidelijk dat we als school niet veel konden doen. Hij had hulp nodig van andere professionele instanties. De betrokken leerplichtambtenaar deed zijn best om die hulp voor Tim te krijgen. Externe instanties werden ingeschakeld en samen met de leerplichtambtenaar probeerden wij Tim te ondersteunen en zorg aan te bieden.

Inmiddels zit de jongen niet meer bij ons op school. Hij gaat nu naar een school voor speciaal onderwijs. Zijn ouders zijn dankbaar dat we de zoektocht samen met hem hebben afgelegd. Ze waarderen de betrokkenheid van de verschillende partijen en laten af en toe weten hoe het met Tim gaat.

Ik vind het persoonlijk erg vervelend om een kind te zien worstelen. Maar als we met z’n allen de handen ineenslaan kunnen we het verschil maken in zijn leven. Dat maakt mijn werk zo mooi.”

Dit verhaal is ingezonden door een teamleider van een middelbare school. De naam van de leerling is vanwege privacy redenen vervangen door een fictieve naam.


Iedereen verdient een kans

“Nienke (15 jaar) vond het niet makkelijk om een goede stageplek te vinden. Ze was al bij drie organisaties begonnen aan een stage, maar er was telkens geen goede klik. Het ene bedrijf was te groot, het andere bedrijf gaf haar niet genoeg aandacht. Het gevolg: ze bleef er niet lang en kon haar stage niet afronden. Uiteindelijk wist haar school, waar zij speciaal onderwijs volgde, ook niet meer waar ze Nienke konden plaatsen. Hoe moest het verder?

Nadat Nienke een tijdje thuis zat ging ik met haar in gesprek. “Wat vind jij leuk? Waar zou jij stage willen lopen?” vroeg ik haar. Haar ogen gingen sprankelen. “Ik wil graag schoonheidsspecialiste worden,” vertelde Nienke enthousiast. “Maar ik ben al bij verschillende salons langs geweest en die wilden me geen stageplek aanbieden.”

Eenmaal terug op kantoor dacht ik na over wat ik voor haar kon doen. Toen herinnerde ik me dat Liesbeth, de moeder van Sander, schoonheidsspecialiste was. Ik had contact met haar, omdat Sander een tijdje had verzuimd. Samen hebben wij er destijds voor gezorgd dat haar zoon weer naar school ging. Ik pakte de telefoon op en draaide haar nummer. “Maar onze jongen gaat toch weer netjes naar school?” zei ze verschrikt toen ze mijn naam hoorde. Ik lachte en zei: “Ik bel omdat ik nu jouw hulp nodig heb!” Door deze situatie kreeg Liesbeth nu een andere, belangrijke rol. Ze was niet meer de moeder van iemand die verzuimde, maar een potentiële stagebegeleidster.

Niet veel later begon Nienke met haar stage bij de schoonheidssalon van Liesbeth. “Iedereen verdient een kans.” had Liesbeth gezegd. En wat was het fijn dat Nienke die kans kreeg. Het meisje bloeide op. Ze kreeg door de persoonlijke aandacht  in een prettige stageomgeving een beter zelfbeeld.

Nu, drie jaar later werkt Nienke bij een kleinschalige dagbesteding. Ze is daar gastvrouw en doet het bijzonder goed.  Laats was ik in de buurt, dus bracht ik haar een bezoekje.  Het was geweldig om haar aan het werk te zien.

Kinderen hebben die betrokkenheid van ons nodig. Ze willen gezien en gehoord worden. Als je als leerplichtambtenaar een  stapje extra moet zetten om iemand verder te laten komen dan doe je dat zonder twijfel. Wanneer je dan iemand zo ziet opbloeien, besef je dat dit is waar je het allemaal voor doet!

IMG_0899

Aukje Mulder – leerplichtambtenaar


Van je hobby je beroep maken
Bram is een jongen van 16 jaar die op hoog niveau voetbalt. Hij haalt veel plezier uit sporten en daarom was wilde hij een sportopleiding volgen. Vol goede moed begon hij aan de lessen, maar al gauw bleek de opleiding niet aan zijn verwachtingen te voldoen. In plaats van veel sporten, stond hij vooral voor de klas. Hij werd daar niet gelukkig van en daarom verzuimde hij steeds vaker. Op een gegeven moment is hij door de opleiding gemeld bij de leerplicht. Hij kwam toen bij mij terecht. Ik besloot een Educatiemeter in te zetten om te kijken welke opleiding het beste bij hem paste en om in te schatten of er mogelijk nog meer problemen spelen die het naar school gaan belemmeren. Jongeren kiezen een opleiding vaak op gevoel. Ze kiezen wat ze leuk vinden en wat voor hen vertrouwd voelt, terwijl hun hobby uitoefenen in een opleiding niet altijd bevalt.

In eerste instantie dacht hij dat een managementfunctie of werken in de detailhandel wel wat voor hem was. Uit de Educatiemeter kwam echter iets heel anders. Kijkend naar zijn situatie, zijn persoonlijkheid en zijn interesses leek juist een opleiding in de logistiek bij hem te passen. Ondanks de verrassende uitkomst, is hij vrij snel gestart. Bram had het direct naar zijn zin. Laatst hoorde ik dat hij binnenkort alweer zijn opleiding gaat afronden. Hartstikke leuk om te zien dat hij toch zijn plek heeft gevonden.

 Petra Roossink
Petra Roossink – leerplichtambtenaar


Pestkoppen maken niet de dienst uit
Rosalie (12 jaar) maakte dit jaar de overstap van de basisschool naar de brugklas. Ze kwam in een klas terecht waar ze vanaf de eerste dag werd buitengesloten en gepest. Gelukkig had ze steun aan Vera, een meisje die er ook niet bij hoorde. Rosalie en Vera trokken veel met elkaar op, totdat Kim na de herfstvakantie als nieuw meisje in de klas kwam. Vera en het nieuwe meisje Kim werden onafscheidelijk en Kim wilde Rosalie niet in ‘haar’ groepje hebben. Rosalie was helemaal alleen op school en de pesterijen werden steeds erger. De moeder van Rosalie stuurde haar elke dag naar school met buikpijn en hoofdpijn.

Aangezien Rosalie het gepest wilde stoppen, besloot ze hulp te zoeken bij een orthopedagoog die ze kende. Ze kreeg tips om met het pesten om te gaan. Ook de mentor besloot actie te ondernemen. Hij riep Rosalie, Kim en Vera bij elkaar om het goed te maken. Het leek even goed te gaan, maar al gauw ging het gepest van kwaad tot erger. De pestkoppen in de klas gooiden in de pauze spullen naar haar toe, waardoor Rosalie zich opsloot in de WC. Toen de klas dit ontdekte, bezochten de pestkoppen haar in de WC met de boodschap: ’We weten dat je hier zit, als je het WC-hokje uit komt pakken we je’. Na de pauze is Rosalie huilend naar huis gegaan en durfde ze écht niet meer naar school.

De school bood weinig hulp en zei vooral dat Rosalie er maar aan moest wennen dat ze een eenling was. Ze wilden zelfs niet meewerken aan een overplaatsing. Op dat moment werd ik ingeschakeld. Ik besloot Rosalie te ondersteunen bij de zoektocht naar een nieuwe school. Toen we een nieuwe school hadden gevonden, kon Rosalie daar in eerste instantie niet terecht. De oude school had namelijk gezegd dat er nog opties waren om Rosalie te houden. Ik heb direct contact met hen opgenomen en aangegeven dat ik het zeer betreurde dat ze het meisje niet overplaatsen. En het werkte! De oude school heeft Rosalie toch laten overplaatsen. In de kerstvakantie heeft een teamleider van de nieuwe school alles in gang gezet. Het is echt een wereld van verschil. Ze heeft al veel nieuwe vriendinnen gemaakt en Rosalie is weer een blij meisje dat lekker in haar vel zit.

Maartje van der Gaag
Maartje van der Gaag – leerplichtambtenaar


Een stapje terug
Lisa (17 jaar) merkte al snel dat ze de verkeerde schoolkeuze had gemaakt. Ze kon geen energie opbrengen om naar school te gaan, waardoor ze veel verzuimde. Al gauw kwam ze terecht bij de leerplicht. In gezamenlijk overleg is zij gestart met een andere opleiding waar zij gelijk een stage kon gaan doen, zodat ze toch bleef werken aan haar toekomst.

Begin dit schooljaar kreeg ik een telefoontje van Lisa’s moeder: ze zat weer thuis. We gingen opnieuw in gesprek met Lisa en haar school. Lisa wist niet goed wat ze wilde. Helaas waren er in haar thuissituatie ook veel problemen. We hadden twee keuzes: haar terug sturen naar de opleiding of iets anders vinden.

Ik zette de Educatiemeter in om de persoonlijkheid en interesses van Lisa te ontdekken en om meer zicht te krijgen op haar situatie en haar energieniveau. We besloten even een stapje terug te doen door haar aan te laten sluiten bij het plustraject van school dat is gekoppeld aan ambulant jongerenwerk binnen onze gemeente. Daarnaast is zij gekoppeld aan een ambulant jongerenwerker binnen onze gemeente. Bij dit traject gaat ze gewoon naar school, maar heeft ze daarnaast voldoende tijd en ondersteuning om na te denken over een juiste studiekeuze. Ambulant jongerenwerk biedt Lisa de hulp en het luisterend oor dat ze nodig heeft. Aangezien de kans op verzuim best groot was, wilde ik als leerplicht consulent graag aangesloten blijven. De Educatiemeter geeft houvast bij het vinden van een geschikte opleiding voor haar.

We zitten inmiddels midden in het traject. Ze komt iedere dag naar school en zet zich met volle enthousiasme in. Het is fijn om te zien dat ze op een andere manier gebruik maakt van het recht op onderwijs en aan haar toekomst werkt. Een stapje terug kan ook wel eens heel goed zijn in plaats van het blijven volgen van een opleiding waar iemand niet blij van wordt.

Dit verhaal is ingezonden door Nicole Pronk-leerplicht consulent.

Nicole Pronk


Financiële problemen als reden voor schoolverzuim
“Na 30 jaar vind ik het werk als verzuimrapporteur nog steeds uitdagend en doe ik het nog steeds met veel plezier. Het is afwisselend omdat geen huisbezoek hetzelfde is, maar ook omdat de werkwijze in de loop der jaren steeds is aangepast aan de tijdgeest en gestreefd wordt naar optimale kwaliteit. 

Onlangs bezocht ik een student die al een tijdje niet meer op school kwam. Hij woonde al op zichzelf en gaf in eerste instantie aan dat hij ziek was en hierdoor beperkt in energie en concentratie. Tijdens ons gesprek signaleerde ik dat hij geëmotioneerd raakte en zag ik zenuwtrekjes. Bij doorvragen bleek de werkelijke reden: financiële problemen. Hij schaamde zich er voor, had zich volledig teruggetrokken en alle contacten verbroken. Door de schulden waren ook huisvestingproblemen te verwachten. Hij gaf aan dat hij op dit moment niet in staat was om het zelf op te lossen: hij had duidelijk hulp nodig. Nog tijdens het huisbezoek belde hij, op mijn advies, met school. Het resultaat was niet alleen een afspraak met de maatschappelijk werker van de school, ook heb ik hem ervan kunnen overtuigen dat gewoon weer naar school gaan de volgende goede stap zou zijn. We spraken af dat hij de volgende dag weer de lessen  zou gaan volgen. Een echte win-winsituatie”.    

Gert Stok_definitief
Gert Stok – verzuimrapporteur bij CBZ


Pesten maakt meer kapot
Eline (17 jaar) vroeg om een gesprek met de leerplichtambtenaar, omdat het echt niet meer ging op het ROC waar zij op school zat. In het gesprek met haar ouders werd ze heel emotioneel en vertelde ze dat ze enorm werd gepest. Niet alleen op school, ze werd zelfs achtervolgd naar huis. Het had enorme impact op haar. Ze snakte naar rust en wilde heel graag fulltime gaan werken bij het bedrijf waar ze al af en toe wat bijverdiende.

Ik heb haar toen gewezen op artikel 15 van de Leerplichtwet, de mogelijkheid om als kwalificatie plichtige leerling een alternatieve opleiding te volgen. Ik zag de opluchting in haar gezicht. Het bedrijf bood haar een contract en een opleiding aan. Met de verleende vrijstelling kon ze snel beginnen. Omdat ik zelf regelmatig in het bedrijf kwam, kon ik goed volgen hoe het haar verging. Ik zag haar opbloeien en sprak haar af en toe. Ze vond er de rust die ze zocht. Mijn laatste ontmoeting met haar maakte op mij veel indruk. Na ongeveer een jaar werken, ze was intussen al 18 geworden, vertelde ze me enthousiast dat ze zich weer op een ROC had ingeschreven. Ze had er heel veel zin in!

Paul Adriaanse
Paul Adriaanse – leerplichtambtenaar


Denzel
‘Ik sta voorin en ben tweebenig, maar het liefst sta ik op rechts. Maar ik voetbal nu minder. Mijn moeder heeft me van de club gehaald. Ik voetbal tegenwoordig daarom gewoon op straat.’

Denzel is een jongen die bij me in de eerste klas zit. Het is een slimme leerling, maar dit wordt niet altijd erkend door de mensen om hem heen. Op schrift doet hij het prima, maar hij heeft moeite zich verbaal te uiten. Toch vind ik dat hij het erg goed doet. Vooral bij gym floreert hij vanwege zijn talenten. Zijn klasgenoten willen koste wat kost bij hem in het team. Ook de docent is lyrisch over hem: ‘Zelden zag ik leerlingen zo fysiek sterk en met zo’n fijne motoriek. Een profvoetballer in spe.’ Vlak voor de vakantie organiseerde ik samen met de klas een klassenuitje. We zouden naar de film gaan en later bij McDonald’s gaan eten. Een week later had ik van iedere leerling een briefje met toestemming van hun ouders teruggekregen en het tientje wat ik per leerling berekend had voor het uitje. Alleen Denzel moest nog betalen. Na de les kwam hij naar me toe.
‘Ik kan morgen niet mee naar de film, meester.’
‘Kun je niet, of is er eigenlijk iets anders aan de hand?’
‘Ik zou graag gaan meester, maar we hebben thuis niet zoveel geld. Mijn moeder kon me deze week geen tien euro meegeven.’

Ik vertelde hem dat ik zijn eerlijkheid waardeerde. Ook zei ik dat hij gewoon mee kon gaan en ik het wel zou regelen voor hem.
‘Ik vind het moeilijk om het aan te nemen, meester. U kan niet voor elke leerling betalen. Zoveel geld kunt u toch niet hebben?’
‘Maak je daar maar geen zorgen over, Denzel. We gaan met ons allen naar het klassenuitje, en jij gaat gewoon mee.’

Een week later besloot ik zijn moeder uit te nodigen voor een oudergesprek. Ze vertelde me dat ze zich schaamt voor het feit dat ze niet zoveel geld heeft. Uitgedost in haar mooiste outfit was ze naar school gekomen om over de situatie thuis te praten. Ze neemt, net als haar zoon, school erg serieus. Daarbij komt dat ze niets liever heeft dat de meester een goed beeld van haar en Denzel heeft.
‘Meester, ik vind het erg dat ik Denzel van voetbal heb moeten halen. Maar het kan niet anders. Ik heb er gewoon geen geld voor.’

Ik probeerde haar gerust te stellen en zei haar dat hier potjes voor zijn. Ook vertelde ik over het Jeugdsportfonds. Toen ze me zei dat ze zich hier voor schaamde, stelde ik haar gerust en zei ik haar dat ik dat wel kan begrijpen. Het is ook niet makkelijk om te vertellen dat je eigenlijk geen geld hebt. Toch hebben we de afspraak gemaakt dat we er samen werk van gaan maken.
‘Als ik de docent gym moet geloven, heeft Denzel de kans om heel groot te worden. Van mij moet hij. Nu alleen uw zegen nog.’
‘Dank u, meester. Ik zou niets liever willen dat hij weer terug naar de club gaat.’

Maandag zie ik Denzel weer en gaan we de inschrijving rond maken. Ik heb inmiddels contact gehad met zijn oude trainer. En óf hij zich Denzel kon herinneren. Hij vertelde me dat hij niet kan wachten om Denzel weer in zijn team te hebben.
‘Laat hem zo snel mogelijk komen. Zijn team heeft hem hard nodig. Hij mag daarom meteen in de basis. Zijn ploeggenoten zullen ook niet anders willen.

Meester Bart_met copyright
Meester Bart – Docent Engels op de Open Schoolgemeenschap Bijlmer


Van leven in de nacht naar leven overdag
“Kevin komt uit een zwak sociaal gezin met veel financiële problemen. In oktober kwamen wij er achter dat hij na het behalen van zijn VMBO diploma nooit aan een vervolgopleiding was begonnen. Hij deed helemaal niets, lag alleen maar in bed. Toen ik hier achter kwam, ben ik maanden bezig geweest om Kevin aan het werk te krijgen. Ik vroeg hem meerdere uitzendbureaus te bellen, maar het schoot allemaal niet op. Ik zat echt met mijn handen in het haar: ‘Wat kan ik met deze jongen doen?’ Het ging van kwaad tot erger. Hij draaide zijn dag- en nachtritme om, hij was werkelijk niet vooruit te branden.

Ik besloot contact op te nemen met de afdeling Openbare Werken, voor een dagbesteding in de groenvoorziening.  De leidinggevende zei direct: ‘Laat Kevin maar komen’. Kevin kon er direct drie dagen per week aan de slag. Hij bloeide helemaal op. Na een tijdje besloot ik hem in te schrijven voor Perspectief. Dit is een intensief traject om jongeren zo goed mogelijk op weg te helpen. Kevins droom is om te werken in de metaalindustrie. Bij Perspectief kan hij zich daar in ontwikkelen, het vak leren en een niveau 2 diploma behalen. Het gaat echt hartstikke goed met hem: hij gaat weer naar school en heeft structuur in zijn leven. Als we dit niet hadden gedaan, weet ik niet wat er van Kevin terecht was gekomen.”

Pien Ubachs
Pien Ubachs – leerplichtambtenaar


Ruimte geven doet wonderen
De hele middelbare schooltijd van Marianne (16 jaar) is erg moeizaam geweest. Na veel verzuim op twee verschillende scholen, begon Marianne in september vol enthousiasme en vertrouwen aan haar nieuwe opleiding op een ROC. Al gauw ging het mis. Ze had last van angststoornissen, paniekaanvallen en ze weigerde nog naar school te gaan. Ze kwam in een traject van psychische begeleiding.

“In die tijd was het lastig contact met haar te krijgen. Ik kon mailen of brieven stuurde wat ik wilde, maar ik kreeg nooit een reactie. Gelukkig hoorde ik van de hulpverlening dat het steeds beter ging, ze zocht zelfs naar een zomerbaantje. Wat mij echter wel zorgen baarde, was dat ze zich had uitgeschreven bij het ROC. In het kader van de leerplicht was dit niet geoorloofd; ze moest op wat voor manier dan ook een opleiding volgen.

Toen ik in de zomer contact met haar op nam, hoorde ik dat ze zes weken had gewerkt in een winkel. Het werken gaf Marianne structuur. De hulpverlening was inmiddels gestopt, wat een mogelijke terugval in de hand werkte. Als een lot uit de loterij kwam er een telefoontje van de winkel waar zij werkte met de vraag of ze wilde blijven. Vanuit de leerplicht is een voorwaarde voor het werken op 16-jarige leeftijd dat Marianne ook een interne opleiding zou volgen. De winkel liet weten dat ze de intentie hadden om Marianne een opleidingsplek te bieden. We waren heel blij voor Marianne, want dat was de basis waarop we haar voor dit jaar konden gedogen voor leerplicht.

Het werken gaat ontzettend goed. Marianne neemt ook veel meer initiatief om contact te onderhouden. Van de week stuurde ze me zelfs een bericht dat ze binnenkort een intakegesprek heeft voor een opleiding binnen de winkel. Als dit door gaat, gaat het haar zeker lukken om langzamerhand op eigen benen te staan. Fantastisch!”

Janneke Hoekstra (2)
Janneke Hoekstra – leerplichtambtenaar


Wat als tijdelijk verblijf in het buitenland toch niet bevalt?
Vincent is een 16-jarige jongen. Vorig schooljaar deed hij, met succes, 3 havo op een middelbare school in Overveen. Zijn ouders vonden  het nodig dat Vincent zijn Engels verbeterde, dus  besloten ze hem een jaar naar Amerika te sturen. De leerplichtwet biedt deze mogelijkheid. Vincent toonde aan dat hij stond ingeschreven bij een school in Amerika, en hij ontving voor een jaar vrijstelling van de inschrijvingsplicht wegens verblijf in het buitenland.

In augustus 2015 vertrok Vincent naar Amerika. Al gauw bleek hij het niet naar zijn zin te hebben. Het verblijf in het gastgezin verliep niet goed, er waren veel sociale problemen en hij werd niet fijn  behandeld. Op school ging het goed, maar door de ongezelligheid in huis kreeg hij heimwee. In november besloot hij terug naar Nederland te gaan. Daar deed zich meteen de vraag voor:  ‘Waar gaat Vincent naar school?’. Van zijn oude school in Overveen was hij uiteraard uitgeschreven. Het is een enorme uitdaging om midden in het schooljaar een 4 havo-plek te vinden op een school én om een gemist half schooljaar in te halen. De moeder van Vincent stelde voor om hem dit schooljaar staatsexamen Engels te laten doen. Door zich in te schrijven bij de LOI zou hij thuis kunnen studeren. De rest van de tijd zou hij kunnen werken. Ook Vincent zelf vond dit de beste oplossing. Na veel overleg kwamen we tot de conclusie dat 16 jaar wel écht te jong is, hij moest naar school.

Zijn oude middelbare school in Overveen kon  – ondanks dat Vincent een oud-leerling was – geen plekje vrij maken. In het kader van passend onderwijs moet iedereen een plek hebben. We wilden er alles aan doen om te voorkomen dat Vincent een vroegtijdig schoolverlater zou worden. We besloten de inspanningen op te schalen. Mijn contactpersoon van het Regionaal Bureau Onderwijs ging in de regio kijken welke school plek had. Na een behoorlijke zoektocht was er op de laatste vrijdag voor de kerstvakantie een school gevonden in Hoofddorp. Op de valreep heb ik Vincent kunnen aanmelden!

Ondanks dat we wisten dat dit voor de moeder van Vincent niet de beste oplossing was, besloten we toch in te zetten op de school in Hoofddorp. Tegen al mijn verwachtingen in, werkte Vincent heel enthousiast mee aan de aanmelding. Een week later werd ik zelf opgebeld met het bericht: ‘Ik wil er helemaal voor gaan om dit jaar mijn 4 havo te halen op deze school. Zal ik je op de hoogte houden van mijn vorderingen?’ Dit bericht deed mij zo goed, echt fantastisch. Het was fijn dat mijn inzet had geholpen om een kind op school te houden.

Ed Woerdeman_definitief
Ed Woerdeman – leerplichtambtenaar


Recht op fatsoenlijk afscheid
Op de laatste dag voor de zomervakantie wenst juf Saskia Kamiel (10 jaar) een fijne vakantie. Zonder aarzel gaat ze er vanuit hem in het nieuwe schooljaar in groep zeven te zien. Wat Kamiel en juf Saskia niet wisten, was dat moeder die zomer besloot om met Kamiel bij haar nieuwe vriend te gaan wonen. 

“Als leerplichtambtenaar kom ik vaak pas in beeld als iets mis dreigt te gaan. Zo ook in het nieuwe schooljaar. De eerste schooldag werd Kamiel gemist. De school probeerde contact op te nemen met de moeder van Kamiel, maar er kwam geen gehoor. Ze vroeg aan de leerlingen of zij onlangs nog wat van hem gehoord hadden. De meeste kinderen wisten van niks, maar één leerling wist dat hij was verhuisd. Geen idee waar naartoe. Na een behoorlijke zoektocht ontdekte ik dat Kamiel en zijn moeder verhuisd waren naar de andere kant van het land.

Ik nam contact op met de directeur van de nieuwe school van Kamiel. Hij bevestigde dat Kamiel als nieuwe leerling was inschreven. Ik vond het vreemd dat zijn moeder de verhuizing niet had doorgegeven. Ik besloot contact met haar op te nemen. Ze vertelde dat ze door de hectiek van het verhuizen niet toegekomen was om de oude school van Kamiel op de hoogte te brengen. Daarnaast vond ze afscheid nemen überhaupt niet nodig. Kamiel moest zich concentreren op zijn nieuwe thuis bij zijn stiefvader en de oude school deed moeder teveel denken aan de vader van Kamiel waar zij van gescheiden was. Toen ik vroeg of Kamiel zijn biologische vader niet miste, bleef het een tijdje stil. Hij miste zijn vader wel, maar dat zou vanzelf wel minder worden als hij langer bij zijn stiefvader zou wonen.

De reactie van Kamiel’s moeder baarde mij zorgen. Ik vertelde haar dat afscheid nemen van een school, vriendjes en klasgenoten wel degelijk belangrijk is voor een kind. Ik heb haar gevraagd nog één keertje langs te komen op school om afscheid te nemen. De stiefvader van Kamiel was hier flink op tegen. Voor het afscheidsmoment nam hij contact met mij op om te vragen waar ik mij in hemelsnaam mee bemoeide. Ik heb geprobeerd om hem bewust te maken van het belang van afscheid nemen en het contact met Kamiel’s biologische vader.

Of het contact met de biologische vader uiteindelijk is hersteld weet ik niet. Wat ik wel zeker weet is dat Kamiel recht heeft op een fatsoenlijk afscheid van school. Daarnaast wilde ik er zeker van zijn dat Kamiel ook aan de andere kant van het land naar school ging. Ieder kind heeft namelijk recht op onderwijs, in welke omstandigheden en welk deel van het land dan ook.

Cas Wardenaar_definitief
Cas Wardenaar – leerplichtambtenaar


Voetbal was mijn manier om contact te krijgen
Pim is een 16-jarige leergierige, autistische jongen die heel graag naar het MBO wilde. Dit was niet mogelijk, omdat hij geen praktijkcertificaat had. De teleurstelling was erg groot en Pim besloot überhaupt niet meer naar school te gaan. School deed een melding bij mij en ik had twee opties: vechten voor een nieuwe onderwijsplek of een proces verbaal opstellen omdat hij verzuimde en de Leerplichtwet overtrad. De keuze was snel gemaakt, want een proces verbaal was voor mij geen optie.

Mede door zijn autisme, is Pim een lastige jongen met een enorme gebruiksaanwijzing. Hij had foute vrienden, was meerdere malen in aanraking gekomen met de politie en kon snel agressief worden. De moeder van Pim had het er zelfs zo zwaar mee dat ze hem tijdelijk uit huis wilde. Op een bepaald moment wisten ook hulpverleners niet meer hoe hiermee om te gaan. Het lukte hen niet om contact te maken. Mij is dat wel gelukt. Ik ben in mijn vrije tijd voetbalcoach en Pim vindt voetbal geweldig. Voetbal was mijn manier om contact met hem te maken. In plaats van hem iets op te leggen, vroeg ik hem waar hij behoefte aan had. Ik praatte niet over verzuim, maar over zijn drive en interesses. Tijdens deze momenten vertelde Pim dat hij écht iets wilde leren.

Leren doe je onder andere op school, dus ik startte mijn zoektocht naar een nieuwe school. Al snel kwam ik de urban voetbalschool tegen. In eerste instantie wilde hij helemaal niet meer naar school. Hij zag de urban voetbalschool als een school voor probleemkinderen. Na een lang en stevig gesprek zijn we samen naar de voetbalschool gegaan. Ik haalde hem op van huis, nam moeder en buurvrouw mee. Tijdens het gesprek bloeide hij helemaal op. Ik zag hem voor het eerst in al die tijd lachen. Na het gesprek wilde hij zich meteen inschrijven. Aangezien de ouders geen geld hadden om de reis naar school te betalen en de verwachting was dat Pim niet zelfstandig de reis naar de voetbalschool zou kunnen maken, diende ik een aanvraag voor leerlingvervoer in bij de gemeente. Na het maken van goede afspraken met mijn collega’s van leerlingvervoer, wordt hij nu iedere dag met een bus of taxi opgehaald en thuis gebracht.

 Pim zit nu een paar maanden op school en dat gaat hartstikke goed. Hij is iedere dag aanwezig en de school is zeer tevreden over hem. Mede dankzij mijn inzet werkt Pim weer aan zijn toekomst. Ik neem niet altijd de formele route, ik kijk juist naar wat een kind nodig heeft. Daarnaast heb ik veel contact met ouders, omdat zij eigenlijk net zo belangrijk zijn als het kind zelf. Pim’s moeder is zo ontzettend opgelucht en blij dat haar zoon weer naar school gaat. Daar doe ik het voor.

Tarik Sahbaz_definitief
Tarik Sahbaz – kwalificatieplichtambtenaar/trajectbegeleider-voortijdig schoolverlater

Top