Header Image
Home / Marianne Krempel

Marianne Krempel

‘Samen de schouders eronder’

Vorig jaar kreeg ik een melding van de moeder van de 13-jarige Lidia*. Lidia wilde niet meer naar school (brugklas vmbo). De moeder wist niet meer wat ze moest doen en trok aan de bel bij leerplicht. Dezelfde dag nog ging ik op huisbezoek. Ik trof een heel stil meisje aan, dat nauwelijks praatte en erg met haar iPad en haar honden bezig was. Ik kon haar niet goed bereiken en kon niet echt een reden vinden waarom ze niet naar school wilde. Haar moeder dacht dat het misschien te moeilijk voor haar was.   

Ik besloot de hulp van het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG) in te roepen en binnen 2 weken volgde er een afspraak met Lidia en haar ouders. Het CJG regelde hulp voor Lidia bij een organisatie die werkt met honden. Dat sloot mooi aan bij haar interesse. Lidia leerde hier bijvoorbeeld hoe ze haar gevoel kan uiten en hoe ze kan omgaan met leeftijdsgenoten. Daarnaast bekeek Lidia’s school hoe ze haar nog meer konden ondersteunen en paste haar rooster aan. Samen met het CJG stelden Lidia’s ouders bovendien strengere regels op voor iPad-gebruik en vroeger naar bed gaan.

‘Samen met Lidia en haar ouders, het CJG en de school, hebben we de schouders eronder gezet en gekeken wat er nodig was.’

Lidia en haar ouders waren blij met de hulpverlening. Maar het schoolverzuim ging niet naar beneden. Wat kon ik nu doen? Best een lastige keuze. Ik kon haar doorverwijzen naar bureau HALT. Maar, Lidia en haar ouders werkten goed mee én ik had het vermoeden dat er misschien wel iets meer met haar aan de hand zou kunnen zijn. Een strafmaatregel vond ik daarom te ingrijpend. met het stappenplan in de Methodische Aanpak Schoolverzuim (MAS) in mijn achterhoofd, heb ik onderzocht welke opties nog meer mogelijk waren. Ik kwam toen op de mogelijkheid om een medisch onderzoek aan te vragen. Dit onderzoek is gedaan en hieruit bleek dat Lidia autisme heeft.

Samen met Lidia en haar ouders, het CJG en de school, hebben we de schouders eronder gezet en gekeken wat er nodig was. Met de nodige aanpassingen in het rooster en hulp voor Lidia ging het beter. Het verzuim werd minder, Lidia kreeg contacten in de klas en haar cijfers verbeterden. Dit gaat goed, dacht ik. Maar, na de zomervakantie nam het verzuim weer toe. Lidia kwam in een andere klas. Hierdoor was ze haar maatje op school kwijt. Bovendien was er een ingrijpende verandering bij Lidia thuis, waardoor er veel onrust ontstond. Lidia liep volledig vast en school ook.

Opnieuw hebben alle partijen toen de koppen bij elkaar gestoken. Lidia gaat nu fulltime naar een dagbestedingsplek met dieren, waar ze de hulp krijgt die ze nodig heeft en langzamerhand haar schoolwerk weer kan oppakken. Het CJG ondersteunde de ouders daarnaast om het thuis weer wat rustiger te maken. Door de op maat gemaakte aanpak en de enorme inzet van haar ouders, is Lidia nog steeds gemotiveerd. En dat stemt me positief. Ik heb dan ook goede hoop dat ze uiteindelijk weer naar school terug kan.

Marianne Krempel, leerplichtambtenaar gemeente Etten-Leur
*De naam van de leerling is vanwege privacy redenen vervangen door een fictieve naam.

Marianne

Top